Boom Zonder Wortels

30 November 2015 at 10:02 pm

Het is begonnen – therapie. Het klonk zo tam. In kaart brengen uit wat voor nest je komt, uit wat voor nest je ouders komen. Dit kan ik. Ik heb nooit veel binding gehad met de familie van mijn biologische moeder, en mijn vader is een onbekende donor. Dit zou niet zo moeilijk moeten worden, puur om duidelijkheid te scheppen over de generatie waar ik uit voort kom.

De kant van de familie die ik ken, is de kant van mijn biologische moeder. Ik heb me daar nooit thuis gevoeld. Streng gereformeerd, traditioneel. Ik ben niet opgegroeid met dat geloof en die cultuur, en ik vond het bizar dat de meisjes tafel moesten dekken, afruimen en afwassen terwijl de jongens speelden. Dat de oudere meisjes, waar ik er één van was, op de kleintjes moesten passen. Hoe kinderen ver weg moesten blijven van de volwassenen op verjaardagen, alsof we vervelende vliegen waren die een gesprek stoorden. Een last.
Hiërarchisch, autoritair.  Jaren later begrijp ik het iets beter, maar het blijft moeilijk om te bevatten. Het is zo ver verwijderd van hoe ik opgevoed ben, van de normen en waarden die ik mee heb gekregen. Ik heb me nooit thuis gevoeld.

Mijn moeder, tweede van vijf kinderen, oudste meisje in het gezin.
Haar oudere broer, nooit een relatie gehad, weinig vrienden, veel visgerei en bier.
Haar jongere broer, autoritair en koud, onvriendelijk, stug. Wel netjes getrouwd met 3 kinderen, waarvan de twee oudsten inmiddels de grote stad in gevlucht zijn, weg van die gekte. Alcoholmisbruik, natuurlijk.
Haar jongere zusje, getrouwd en heel lang maar 1 zoon gehad. Maar volgens mijn opa en oma kun je geen gelukkig gezinnetjes zijn met maar één kind. Na 12 jaar ellende, vruchtbaarheidsbehandelingen en vroege miskramen lukte het dan – nog twee kindjes erbij. Maar wel een gebroken vrouw.Haar jongste broer. Hij leerde al jong een vrouw kennen, een leuke, spontane vrouw met fijne ouders. Zij hebben hem opgenomen, bijgeschaafd. Drie kinders. Ze lijken gelukkig.

Mijn moeder. Lesbisch. Op haar 18e naar Indonesië gevlucht, met een oudere man mee. Lievelingetje van haar vader, scheve ogen van haar moeder. Altijd onder druk gezet om te leren, het beter te doen dan haar moeder. Toen ze 4 jaar later terug kwam naar Nederland, ging ze in de zorg werken. Daar ontmoette ze M, en ze kregen een relatie. Met ups en downs, beginnend alcoholmisbruik. Wisselend contact met haar ouders. Manipulatie. Verbroken relatie, zelfmoordpoging, terug bij elkaar. Samen kinderen, anonieme donor. Twee kinderen, volle zussen. Ik, en mijn 2 jaar jongere zusje. Voldoen aan de eisen van de cultuur waar ze uit kwam – moeder worden. Maar nog steeds geen acceptatie.

Postnatale depressie na de eerste zwangerschap. Geen hechting. De eerste 3 weken geen lichamelijk contact. M ging weer werken, en ze was alleen thuis met de oudste, nu een jaar of 3. Wijn, witte wijn. Huilend kind. Slaan. Schoppen. Schreeuwen. Schudden. Angst. Mijn jeugd.

Dan mijn vader. Anonieme donor. Een student uit Leiden. Lang, blond, aannemelijk een intelligente jongeman.

En uiteindelijk mijn gevoel. Het gevoel nergens bij te horen, nergens thuis te horen. Geen basis te hebben.
Het gevoel nergens vandaan te komen. Geen bestaansrecht te hebben.

Een boom zonder wortels.

Diagnostisch Dilemma

29 September 2015 at 12:45 pm

Ik dacht dat ik er klaar voor was. De meeste diagnoses had ik al gehoord, had ik ook wel verwacht.
En toen kwam het, afgelopen vrijdag. Ik zat er klaar voor. Niets nieuws.
Maar het was wel iets nieuws. Het lijstje leek maar door te gaan.

Hoofddiagnose Complexe PTSS.
Ernstige recidiverende depressies met psychotische kenmerken.
Obsessief Compulsieve Stoornis.
Paniekstoornis met Agorafie. Sociale Angst.
Eetstoornis NAO.
Diagnostiek persoonlijkheidsproblematiek uitgesteld, maar kenmerken van Cluster C problematiek – angstig, vermijdend. Ik liep optimistisch het kamertje uit. De zon scheen buiten. Ja, ik had dit verwacht. En ach, de zon scheen. Er was me verzekerd dat, zelfs als de klachten nooit volledig zouden verdwijnen, ze zeker wel zouden kunnen verminderen met behandeling. Mijn kwaliteit van leven zou beter worden. Ja, ze hebben goede hoop. En ik ook.

Langzaam begon ik te ontrafelen. Het weekend voelde ik me onrustig. Maandag was ik de hele dag aan het trillen. Ik had het koud. Ik voelde me ziekig. Complexe PTSS kende ik niet, dus las ik artikelen. Samen met de uitleg van de psycholoog was het overweldigend.

Vroegkinderlijke traumatisering. Hertraumatisering in volgende relatie. Dingen die over het hoofd werden gezien in de ruim 13 jaar behandeling die ik al achter de rug heb. Waarbij de nadruk werd gelegd op de depressie, op ‘glimlach maar gewoon, dan ga je je vanzelf beter voelen’, en ‘gewoon doorgaan, op een gegeven moment wordt het makkelijk’.

Maar het werd niet makkelijk. Langzaam stortte ik steeds verder in. Mijn (pleeg-)moeder, mijn lieve verloofde, mijn vrienden, mijn studie – het hield me op de been, het zorgde er voor dat ik mezelf iedere dag uit bed sleepte. Maar ik heb de kracht niet meer.

Mandaagavond stortte ik in. Een paniekaanval die ruim 8 uur duurde, waar geen Oxazepam tegenop kon. Complexe PTSS. De dingen die gebeurd zijn, zijn in mij vergroeid. Stukken van mijn Borderline-alcoholverslaafde biologische moeder zitten diep in mij verankerd. Delen van mijn ex, die het nodig vond mij te dwingen tot seks, mijn lichaam kapot maakte voor zijn plezier, zitten onder mijn huid.
De dingen die zij zeiden, dat ik niet goed genoeg was, beter mijn best moest doen, als ik nu maar meer was zoals mijn zusje, als ik nu maar sexier en gewilliger was. Ze zitten in mijn hoofd en ik herhaal ze iedere dag tegen mijzelf.
Dat ik niet de moeite waard ben. Dat ik die verdiend heb. Dat de wereld eigenlijk een betere plek zou zijn zonder mij. Ik heb het nooit kunnen vergeten en het heeft me gevormd.

Ik mis het dat ik kan praten over wat gebeurd is zonder emoties te voelen. Ik mis het kunnen vertellen over mijn verleden alsof er iemand anders overkomen is, en niet mij. Alle emoties die ik nooit heb gevoeld, komen nu naar boven, borrelen boven mijn hoodf en ik heb het gevoel dat ik verdrink.

Ik voel me vies, bezoedeld, besmeurd, beschaamd. Zoals ik na die onvrijwillige seks onder de douche stond en mijn huid rood schrobde, zou ik dit uit mezelf willen kerven. Maar het zit in mijn geest, mijn ziel, mijn persoonlijkheid.

Dit is wie ik geworden ben, na al die jaren waarin ik mezelf niet de moeite waard vond om nee te zeggen. Om weg te gaan. Om hulp te zoeken.

Dit is wie ik geworden ben, en ik weet niet wat er nog overblijft als ik hier in ga spitten.

Wie ben ik?

Ik weet het niet meer.

Dit is een aarzelend begin

17 September 2014 at 10:37 pm
09/09/14 - Den Haag

09 / 09 / 14

Na een lange tijd niet geblogd te hebben, begint het langzaam aan te kriebelen. Woorden druipen van mijn vingers en ik wil zo graag mijn kleine inspiraties weer vast leggen. De mooie momenten. De mensen die je laten lachen. De opmerkingen die je hoort op straat. Omdat er zo veel is om te lachen, te genieten, te ontdekken. Zo veel moois om me heen, zo veel moois dat ik zo gemakkelijk over het hoofd zie.

Ga je mee op reis?